Ben Anneyim
Seni sevinçlerin en büyüğü ile ellerime aldım. Yaşama alışman, kendi kendine yaşayabilirbir insanoğlu haline gelebilmen için seni sütümle besledim. Geceler boyu başucunda bekledim. Tenimin hararetiyle ısıttım, şefkatimle sardım.
Sana ilk davranışı, ilk gülüşü, ilk heceyi ben öğrettim. Sana şarkılar, ninniler söyledim. Seni karşılıksız ve tertemiz duygularımla sevdim. Sana yaşamında lazım olacak bilgileri ben verdim. Saçlarını taradım, seni yıkadım. Aldığım giysileri sevgi yüklü sıcaklığımla giydirdim. İlk acıları ben duydum. İlk dost beni edindin ve ilk sırlarını bana açtın.
Ben anneyim!
Büyüyüp kocaman bir insan olduktan sonra da bana ihtiyacın oldu. Üzüntülerin benim de üzüntüm oldu. Seni her zaman aynı duygularla bağrıma bastım. Seninle taçlandım. Seninle şereflendim. ..
Ben anneyim!
Ben sabır taşıyım. Ben en yumuşak ve en sertim. sana cesur olmayı nasıl öğrettimse, korkuyu da öyle öğrettim. Seni ilk öpen benim...
Ben anneyim!
Bir acı duyunca beni çağırırsın:"Anne!" dersin. Ben avuntuyum. Her zaman gözüm arkadadır. Hep seni merak ederim. Sen benim eserimsin, emeğimsin. Sen benim güzel günlerim, geçen ömrüm ve anılarımsın. Sen ak saçlarım, buruşuk tenim, kaybolan güzelliğim, neşem, ümitlerimin karşılığı kazandığım varlıksın...
Ben anneyim!
Ben saygı beklerim. Gönlünde yer etmek isterim. Unutulmaktan korkarım. Yerimin hep başköşede olmasını dilerim. Bu benim hakkım.
Ben anneyim!
Ve son nefesimde, "Sütüm ve hakkım helal olsun sana yavrum." derim.
Sadun TANJU
Anneler Günü-1963
